N’on ket aet war toenn Alan evit digas dezhañ e gwiskam’ (un tamm toenn a zo en-enep ma leur-doenn!) Setu ur gwiskam’ meus kemenet e-pad an hañv 2021, hervez gwiskamañchoù bro Kledenn-Pôc’hêr:

Graet eo bet ar roched hag ar chupenn diouzh giz ar c’hreiz deus an XIXvet kantved (stumm, broderezhioù ruz, doubladur lin gwer ( https://lindefrance.fr/ ), metis gwenn) ; nemet an dañvez voulouz gris zo bet ijinet ganimp (er mare-se oa lien gloan).

Graet eo bet ar jiletenn hag ar bragoù a bont hervez stumm deus ar bloavezhioù 1900; bez oa jiletennoù e voulouz, met nemet e du pe rouz. Ar brageier oa e gloan er mare-se; dibabet meump un dañvez serj kannab evit kemen anezhañ (kannab oa gonezet ha gwiadet kalz e Breizh da veket ar bloavezhioù 1900, met nemet e lien, pas e serj)

Bennozh deoc’h taou, ha trugarez deoc’h evit ar goulenn-mañ. Ur blujadur vras eo bet din d’ho kwisko evit ho friko!

Gavotenn deus Kledenn-Poc’hêr

-Dont a ray ar pardonioù, lâr din ma femelenn,
-D’ar bemzek deus ar viz eost, d’ont da bardon Kledenn

Neuze hi ‘respontes din, sur vize ket manket,
Ha serten ar wirionez an deiz all, hi lâre

Un devezh d’ar C’hastell-Ne, me ‘eas d’ar pardon
Ha trioñf e ma spered, joaiusaet ma c’halon

Ha war lec’h donet d’he zi, ma meus hi remerket,
E oa e kompagnunezh he c’hamaradezed

Kaeroc’h ‘vit an heol brilhant pa laosk e sklerijenn
Me remerke ma mestrez kichen ar porzh e Kledenn

Ya, gant ul liv ken tener, he c’hoef ken dilikat,
Gant ur selloù ken joaius, hou’zh ‘lak he daoulagad

Hi ‘oa ar vravañ plac’h yaouank, ma zo bet war ar bed
Kontamplamant ma c’halon, joaiusted ma spered

Met tostaat a ra d’an eur ma vimp dispartiet,
‘Benn ur pennadig goude, ‘reseven ar bilhed

Eñ neus tapet warnezhañ kaozioù meurbet c’hwero
Ret e oa din partial da servij an drapo

N’eo ket ‘vit mont da soudard ‘ma ma holl nec’hamant,
Dont tilezel ma mestrez heñ’zh eo ma holl dourmant

Met kentoc’h ‘vit partial ‘oan aet da vetek he zi
Dre ar c’homzoù tenerañ oa deut da ma c’hoñsoliñ

Dre al lizherioù charmant ‘reseven alies,
Me meus koñsolasion deus ho perzh ma mestrez

Nag en om laket da lenn ‘pad mije liberte
‘Vit kaout berroc’h an amzer o tremen ma c’hoñje

A-raok oa fin d’ar c’hoñje me moa bet resevet
An ordr deus perzh ma chifoù ‘vit bezañ dizarmet

Neuzen gant ekspresamant ‘meus skrivet ul lizher,
‘Vit anoñs d’am femelenn lâr oan erru d’ar gêr

‘Benn pemzek devezh goude e oan ba’ toull he dor
‘Oa da eizh eur deus an noz me c’houlenne digor

O, birviñ a rae ma gwad ‘c’h añtreal barzh an ti
Ha kerkent kozh ha yaouank oa deut d’am ambrasiñ

Ma-unan pareilhamant me meus lâret dezho,
Joa am eus deus ho kwelet, o, ma ‘n em gavimp ato

Me ‘zo ivez kontant bras ‘wel’ ‘vedoc’h tout er gêr
Ha hervez ho aparañs, c’hwi peus ket bet mizer

O kredit mat en asurañs keit on bet en arme
Me meus graet nemet kreskiñ evit hor c’harantez

Ha neuzen ‘meus esperañs da gaouet an teñzor
Peshini ho peus savet ha ma graet gant enor.



Kan a rae ar son-mañ tad-kozh Jean-Claude Talec, Chan Kergo, deus Lanzannek Kledenn-Poc’hêr; klevet e voe gantañ e 1918 e pardon « Gwir Sikour » Kerglov.